Tuhaf!

2 yaş sonrasında yeni bir huy edindi, huy doğru kelime mi bilemiyorum gerçi ama ;)

Hiç bu zamana kadar böyle bir talebi olmamıştı oysa ki benden, geceleri dışarıda olduğumuzdan dolayı, pusetinde uyuduğu için, aynen şöyle yapıyor,

- Annee! diyor önce,

- Efendim oğlum, diyorum,

- Elini uzatıyor bana, elimi tut diyor yani :))

Uzatıyorum elimi ona, ama kolumu kaptırıyorum adeta, öyle sıkı sıkı tutuyor,sarıp sarmalıyor ki ve tam anlamıyla dalana kadar da bırakmıyor :))

Tuhaf hissediyorum kendimi, gülmeyin ama suçluyorum da bazen, yeterli ilgiyi, sevgiyi veremiyormuyum acaba diye!! Oysa ki sabah-akşam-gece hep beraberiz ama beraber olmakta yetmiyor mu yoksa diyorum acaba!!

Sonra içimi yine tuhaf birşey kaplıyor, uykuya dalmış yüzüne bakarken;

Sıcacık birşey akıp gidiyor içimden, içim eriyor resmen, hissediyorum!!

Ne tuhaf diyorum yine, hem ağlamak istiyorum ama aynı zamanda gülümsüyorummm...

Bir de '' anneMM'' diyor bana artık '' anneMM'' diyor ama ağzından aslında milyonca kez çıkıyor bu kelime,

bir insan yavrusu, annesinin yavrusu, bir anne'yi nasıl bir kelime'y le bu derece hem mutlu, hem hüzünlü, hem gururlu hissettirebiliyor,

Şimdi ben bu minik insan yavrusunu, benim olan hayatımda becerebildiğim en güzel varlığı alsam, göğsüme bastırsam ıı-ıh olmaz! içime soksam yok o da yetmez!!  ne yapsam da doymasammm..!!!