2 ay kalmış

Şimdi tarihe baktım ve fark ettim...

3 yaşımıza 2 ayımız kalmış tam da bugün... Nasıl geçti günler, sanki kovalayan varmışcasına...

Nedir bu acele, biraz daha yavaş, sakin, doya doya akmalı zaman sanki...

Ama büyüdükçe daha kolay oldu biraz...Bu aralar iyi anlaşıyoruz en azından ( maşallah diyeyim de)

Hep beraberiz ya artık, gün için de, gece uyuyana kadar...Babamızı kısa süreli görebiliyor ancak..Ona da alıştı artık...

Dışarıya çıkınca yürüyerek gitsin dediğimiz de gitmiyor mesela, 2 adım atıp, ''men çok yoruldum anne ''deyip, kucağımıza gelmek istiyor...

Ama bugün el arabası aldık ki,  ne kadar yürüdüğünün bile  farkına varmadı :)) 

3 yaşına girmeye yakın, gidiom- geliom tarzı kelimelerini artık geliyolum- gidiyolum diye düzeltmeye başladı...

Geçen hata bir kreş baktım yakınlarda, şartları ve aktiviteleri çok güzel..

Ben sadece şimdilik yarım gün göndermek için düşündüm...İş bulabilrsem ve bunu hayata geçirirsem tam güne çıkarız diye!!

Orada Tefal marka oyuncak fırın buldu bizim aşçı...

Nasıl seviyor yemek yapmayı, tüm gün evde ki kapkacakla yemek yapar durumda..Legolar vs. itinayla kaplara doldurulup yemek yapılıyor...Tabii orada fırına odaklanması kaçınılmazdı...Yemekler yaptı, domatesler kesti filan...

İşin o kısmı hoşuna gidince de 2 gündür men okula gidicem deyip, duruyor...Fırında yemek yapabilmek için sırf ;)

Şimdilik göndermedim kreşe beklemedeyiz...

Bir de gerçi bu ayrı bir post konusu ama, akşam yemeklerden hemen sonra  Mıckkey fare zamanı  Batıkan için..Sofrdan kalkalı 5 dk. olmuyor ki, yanıma koşup geliyor,

''Men şimdi ne yicem'' diye...Daha yemekten yeni kalktı, tv izlerken yemek yada birşeyler yemek te nereden çıktı acaba!!! Buna da maşallah diyorum ama, mümkün olduğu kadar bu isteğine meyva vererek karşılık veriyorum...Çünkü Tv karşısın da yemek yemek, obeziteye bile yol açabilir biliyorum ;)

Canım annem, canım babam diyor bize :) annem canım, babam canım :)) öyle güzel söylüyor ki!!

Bazen de dostu, bazen de arkadaşı oluyoruz :))

Dün odasına giderken de;

hoşçakal anne, yalın görüşülüz, meni unutma :) dedi, çok güldüm...

Son bombası da,

B: Sevmiyorum seni ( şaka yapıyor kendince)

M: Ağlamaya başladım ( şaka yapıyordum bende)

B: Gözleri doldu, ağladı ağlayacak...Minik elleriyle yüzümü avuçları arasına aldı..Seviyolum seni, hel zaman seviyolum..(gerçek bu sefer) 

M: Benim gözlerimden yaşlar süzüldü süzülecek ( bu sefer benimki de gerçek) 

Sevmiyorum demesine değil elbet, şaka bile olsa, ağlıyor olmam nasıl da duygulandırdı bir minik yüreği!!!

Sonunda oldu...

Sonunda oldu….Benim oğlumda sonunda, kafa, göz, burun, kulaktan oluşan bir anne-baba-anneanne ve tabii ki kendi resmini çizebildi :)

Nasıl mutlu oldum anlatamam… 1 ay öncesine kadar aldığımız tüm, boya kitaplarını sadece dışına taşırmakla kalmayıp- karalayan oğlum, benim öyle değil, bu şekilde olması gerekiyor demelerime bile aldırış etmez, tüm gücüyle sadece karalardı….

Bu yüzden bir anda şaşırdım, yani nasıl birden bire, dışına taşırmamaya özen göstermeye başladı, nasıl oldu da böyle güzel boyuyor diye, duygulandım…

Bununla da kalmayıp yine sadece sürekli daireler çizip, bu anne, bu baba derdi..ben de hani kulakları- gözü derdim…Yine inatla, üst üste daireler çizerdi…Şimdi nasıl oldu da birden bunu yapıp, getirdi bana…Şaşırdımmm..

Yalnız bunu yaptıktan sonra, tüm duygusallığımı alt-üst eden ve beni ona belli etmeden içten içe gülme krizine sokan, bomba cümlesini kurdu ki!!

Aaaa anne!! Ama şenin ayaklayın nede?…kabolmuş ayaklayın anne!! 

Diye son derece üzgün, omuzlar öne düşük :) Bu aralar ne zaman bir şeye üzülse, omuzlarını öne doğru düşürüyor…Bu da ayrıca komik bir görüntü tabii :)

Bir de ailemizin son üyesi ve gözdesi finduk baliğimızın da resmini yapınca..Mest oldum :)

Fınduğun yemeğini vermedik anne diye telaşlı telaşlı bir yanıma koşuşu var ki!! Sorumluluk edinmesine çok seviniyorum….

Bu da kabiliyetsiz annenin oğluna yaptırdığı  kes- yapıştır çalışması, şöyle ki; resim anlayışım bu işte benim…Bir ev, bir ağaç, bir de güneş…:P

Bu kabiliyetsiz anneden bir Picasso Batı yaratmayı düşünemem tabii..Ama çok duygulandım bunları yaptığını görünce tabii, ne yalan söyleyeyim…

Budün baalam..

Sabah bayram bugün dediğimiz de '' budün baalam, eten taltın çocutlar'' diyerek gezindi evin içinde!!

Bayramları karıştırdı yavrucak ama olsun..En azından şarkısını söyledi kendince :)

Çok istedim hava güzel olsun, miniklerden, büyüklere kadar özenle hazırlanan herkes için...

Sabah gözlerim ışıl ışıl oldu, parıldayan güneşle, oh dedim, budur işte!!

Hazırlandık, okul hayatımdan sonra ilk kez stadyuma gidip, tören izleyecektim.. Heyecanlandım, hem okul yılların da, ya gösteri bölümünde olurdum, ya bando takımında :) ama bu kez bende onları seyr edecektim...Ama en büyük heyecan tabi ki oğlum'la bunu yaşamak olacaktı..İlk kez o da bende izleyiciydik..Sonra heyecanlanmam başka bir heyecan ve tuhaf bir duygu daha getirdi ki, o da, birgün oğlum'u izlemek için de burada oturacaktım..Bu sefer yüzümde bir tebessüm oluşuverdi :))

Okulların önünden geçerken, bayrakları her görüşünde

''burası mı baalam'' diye sordu durdu..sonra şarkısına devam etti yol boyunca!!

Gider gitmez bayrak aldık..Saygı duruşuna, Andımız' a da şaşırdı..Herkesi ayakta görünce :)

Apaçi dansın da kendinden geçti..Alkışladı, izledi, zaman zaman da arka ve ön sıralarda çekirdek çıtlatanlardan  nasibini aldı...

Güzeldi, keyifliydi, sımsıcak bir hava, özenle giyinmiş hazırlanmış minikler, dillerinde Andımız, yüreklerinde ATA'm...

Nice 23 Nisan'lar geçirebilmemiz dileğiyle,

Batı'dan çocuk şarkıları

Geçen yazılarım da bahsetmiştim... ''Ay yu şipping'' diyerek İngilizce şarkılar söyledğini...

Teyze'miz öğretmişti buşarkıyı, aklında kalmış.sürekli dilimizde bu aralar..

Sabahta baktim, benim ona bebekliğinde yaptığım  anne eli deymiş davulunu almış şarkılar söylüyor...

Hemen video'ya kayıt yapayım istedim... Biraz gülücük olsun yüzümüzde!!!

Videonun sonunda ki hali de, kendisinin '' başka ne söyleyebilirim''diye düşünme hali :)

İyi seyirler...

Yargılamak

Çok yargılıyorum kendimi, haddinden fazla...

Doğrumudur bu kadarı bilemiyorum ama!!

Sürekli bir imtihan, sürekli bir kendine yüklenme, sürekli bir yetememe duygusu ve yetemeyecek olma korkusu...

Meğer ne güzel, güzel olduğu kadar da zormuş anne olmak...Bunu yüklenmek, ağırlığını taşımak...

İnsan aslında lise yıllarında düşünmeye başlamalı, geleceğini, bir çocuğum olursa, ona nasıl şartlar sunabileceğini, sunamaz olursa bunun onu nasıl üzeceğini!!

Ben düşünmedim hiç, yani sadece kendimi düşünmüşüm o dönem...Kendimi de düşünmemişim aslında, düşünseydim eğer, çok daha güzel bir gelecek hazırlayabilirdim kendime!!

Şimdi bunun sorgulamasını yapmak saçma belki ama yapıyorum işte!!

Her ona bakışımda korkuyorum, geleceğinden endişe ediyorum...

Bugününden bile endişe ediyorum aslında, sosyal olamadığı için, kendim gibi a-sosyal birine dönüştüreceğim için korkuyorum...

Birşeyler yapmak istiyorum kendim için değil tabii, onun için...Ama bunu yaparken bile üzülmemeli o!

Annem yanımda değil, yada beni bıraktı diye düşünüp, üzülmemeli...

Mesela işe girsem diye düşünüyorum..Ne olduğu önemli değil, çeşitli eleman deniliyor ya hani!!ondan bile olur...

Ama işte ben bunu onun için yaparken, o kreş'te kalırsa ve üzülürse diye, bunun sebebini bilmeden annem beni bıraktı diye üzülmesin de istiyorum ben...

İnsan nereye giderse gitsin, sıkıntı var ise kafanda, istersen ıssız adaya düş, yok işte geliyor seninle beraber..

Bir de şunu anladım ki hayatta;

Ne oldum dememeli, ne olacağım demeli her zaman...Şimdi geçmiş senelerime, çok uzak yıllarım değil bu bahsi geçen yıllar, baktıkça keşkelerim çoğalıyor elbet!!

Korkuyorum, kendime yükleniyorum, çok yükleniyorum..Başkalarına bakıyorum........

Sağlık diyoruz ya hani herşeyin başı sağlık elbet...

Şükür etmek, tabii ki şükür ettiğim şey çok hayatta, ama işte!!! İşte'lerim, ama'larım, neden'lerim de çok....

En çokta kendime kızgınlığım...Zormuş çocuk büyütmek, zormuştan kasıt, sendrom filan değil, onları geçtim ben artık...

Herşeyinin olmasını o istemiyor elbet...Şuan için versen eline çikolata, onunla yetinmeyi biliyor.. Benim yanında olmam yetiyor ona...Yada ne bileyim mutlu oluyor işte bir şekilde.....

Ama işte diyorum ya ben biliyorum, onun olması gereken ama olamayan şeylerini...

Bu da bana acı veriyor......

Bir insana ''nasılsınız'' diye sorulduğunda ''kötüyüm''de diyebilmeli aslında!!!

Gülümseyelim biraz

Tabii yetişilemiyor hızlarına, konuşmalarına...anı anı'na da kayıt etme şansımız olmadığı için, aklıma gelen ve biraz da gülümseyelim diye düşündüğüm birkaç cümle ve dialog yazmak istiyorum Batıkan'dan...

Elektrikler kesildi, tv izleyemiyor...

B: Mum yakalım mı anne?

M: Henüz hava kararmadı ki oğlum! Nereye mum yakıcaz?

B: Televzona mum yakalım mı anne? :)))

******

Balkondan dışarıda oynayan çocukların seslerini duydu..

B: O timin sesi, meyak ediyolum men bi bakim...dedi ve balkona çıktı..

B: Napıosunuz?? dedi,durdu..en sonunda sesini duyurdu!

Ç: Top oynuyoruz dedi 2 tane kız çocuğu..

B: Bijim evimişe gelşenişe :))), mana da top atarmışınız??? (evlerine gitti çocuklar).

B: Mana top atmadılar anne!!!

*******

Tv izlerken elektrikler kesilmiş, son derece üzgün yanıma geldi..

B: Elektikley kesildi, men şimdi nası televzon izlicem, tim testi bu elektiği? :((

anlattım nasıl kesildiğini..

B: Babam onu yapar gelince..beyabey yapayız babamla!!

M: Baban onu yapamaz, ancak abiler yapar...

B: Babam telezyonun ayaklarını yapar (tv sehpahası) boşver, babam yapmasın, abiley yapsın...

*******

Pazara çıkmak ayrı dert bizim için...Boş çıkmayacaksın pazara Batıkan'la giderken...

İlk önce havuç istedi, sonra elma, sonra muz!! En son gördüğümde tezgahtan domatesi almış, ısırmış tezgaha geri atıyordu....!!!

******

Boynuna fular bağlamak istedim,

B: Men tız değilim ki!!!

*******

Babasının resmini çizmiş,

M: ne güzel gülümseyen surat dedim.

B: Bu fotoğraf değil ki!!

*******

Kollarında ben'le var, ikimizinde aynı kol ve aynı yerde :))

B: Mu ne?

M: Ben oğlum..

B: Hayıy, bu sen deyiysin, babam o babam :P

********

B: Geçin lambaşını takar mısın anne?
M: ne lambası oğlum...?
B: uyarken takayodun onu, men göşlerimi kapayodum onu!! takcakşın yere (kabloya) ondan sonra yakçakşın :)))

********

Dışarıya çıkacaktık, giyindi ve balığının yanına gidip, önünü ve arkasını dönerek!

B: balık nasıl olmuşum, güzel mi? :)))

********

B: babam ise didio,para kazanıo, bu kartı alıo (bonuskart) gidio ödem yapıyo (ödeme) :))

********

B: Baba, odamda oyuncak oynayalım mı, ne dersin?

********

B: men manyo yapmıcam, bu kadar!!!

********

ar yu şipping, ar yu şipping..
bıradır can, bıradır can,
moning belsa ringing,
ding dang dong.....

*******

kitabını okudum, okurken gözleri kapanmıştı bile! öptüm, ağzının içi alev ateş içinde öptü :( hasta iken...

B: burasını öpmedin burasını da dedi, gıdığını göstererek! öptüm.

B: İyi uykular anne, 

M: iyi uykular oğlum dedim..Arkamı döndüm çıkıyorum, 

B: ''men seni çot seviyorum anne''dedi. 

M: efendim oğlum dedim,arkamı döndüm gözü kapalı yine, 

B: men seni çot seviyorum anneee!!!! 

bittim....

Son Durum...

Merak eden arkaaşlarım olmuş, sağolsunlar...

Bugün çok şükür iyiyiz....Her hangi bir kızarıklık olmaadı bugün...Bir daha da olmaz umarım...

Eğer bu sabahta kalktığında görmüş olsaydım zaten, hazırladım kendimi bir aletrji uzmanına götürecektim ama olmadı çok şükür...

Onun dışında oldukça iyi, son 10 gün çok zordu gerçekten...Allah sağlık versin gerisi gerçekten boş..

Hele onlar ise hasta olan, çok çok daha zor!!

Ama ne kadar büyüdüğünü fark ettim mesela, hani bebekken hep diyorduk ya;

''bir yerleri mi ağrıyor, acaba neresi anlatamıyorlar'' diye!!

Büyümüş benim oğlum, büyümüşte derdini anlatmaya başlamışş...

Mesela eğer o demeseydi bana kulağını gösterip, burası ağrıyor anne diye, bilemeyecektim..

Mesela eğer o demeseydi bana karnım ağrıyor diye, koştura koştura tuvalate gidip, ishal olduğunu bilemeyecektim....

Mesela eğer dün dizleri kaşınınca, burası kaşınıyor demeseydi, dizlerinde o kabarcıkların tekrar çıktığını göremeyecektim...

Büyüdüler çok şükür, büyüdüler de hallerini,dertlerini, acılarını, ağrılarını, mutluluklarını anlatabiliyorlar...

Mesela bir de öyle bişey dedi ki bana geçen gün, içimi acıttıı...

Hatırlarsanız geçen yaz, kısa süreli bir kreş maceramız olmuştu..Bu dönemde babamız almaya gidiyordu, ben servise bırakıyordum ve bana karşı çocuk 180 derece değişmişti ve konuşup derdini anlatamıyordu o zaman...

Durup dururken daha dün annemizin adlı şarkıyı söylüyordu ki,

anne men okuya dittim, öğretmen vadı, men uyudum, titap okudu...Ama menim meme'mi götürmemişiz, evde unutmuşuz ( ben ısrarla verin meme'sini dememe karşın, öğretmen vermemişti!!!)...

Öyle mi oğlum?

Evet anne, hııı bir de babam aldı beni, sen almadın anne :(((( (dudaklarını büzerek ve hüzünlenerek)

Kem,küm ettim, şaşırdım, hatırlamasına, o zamanlar konuşamıyordu ve anlatamıyordu haliyle, nasıl içinde kaldıysa benim almayıp, babasının alması!!!

Olur mu oğlum, ben de aldım seni, evimize geldik beraber dedim..Tabii ne kadar başarılı oldum bilemiyorum...

İçimi acıttı, üzüldüm.....

Geçmiş olsun.....

Biliyorum üst üste biraz fazla hastlaıklı bir yazı oldu ama bende şaşırdım artık...

1 haftadır, yok parfümdü, yok kafasını çarpmasıydı derken; şimdi de ishal, göz de kanlanma ve çapak, karın ağrısı, kulak alt blge de ağrı olunca,dün yine hastane kapılarındaydık malesef...

Allah'ım beterinden saklasın ve 3 senedir ilk kezbu denli zor günler geçirdik, hastalık konusun da ki, bir daha yaşamayalım inşallah...bu da bitsin son olsun...

Dün sabah gittik doktora, kulak alt bölge, bağdemcikten dolayı dedi sanırım, bezeleri olduğunu, gözlerinin mikrop kaptığını, ishalinde başka bir mikroptan dolayı olabileceğini söyledi.. İshal zaten benim şüphelendiğim şey, pazara çıktığımıza deli gibi çırpınıp, ya havuç, ya elma, ya muz diye deliriyor :(

Ve bu hafta da Çağla yedi... Hatta yemekle kalmadı abarttı biraz..yarım kilo çağlanın abartısız yarısını eve gelene kadar yemişti... Ben ki son derece yedikleri- içtikleri konusun da dikkatliyimdir, bu durum karşısında nasıl oldu da bu kadar sakin kalıp, yemesine bu denli yemesine müsaade ettim, orası da ayrı muamma!!!

Neyse ben Çağla'dan şüphelendim tabii ve olabilir dedi doktor...

Buraya dikkatinizi çekmek istiyorum, Kusması var mı dedi doktor, yok dedim..tamam dedi..

İlaç yazıd, göz damlası, antibiotik, ağrı kesici ve bir tane daha başka ilaç ;)

Eve geldik..Bu başka olan ilacı içirdim ve öğle uykusuna yattı, uyudu..

Uyandı yüzünde küçük bir kızarıklık vardı, önemsemedim..yattığı yer kızardı herhalde dedim ;)

Bir süre sonra boğuştuk biraz, dudağının üzerinde bir kızarıklık oldu..Yine önemsemedim, boğuşmadan kaynaklı galiba dedim..

Yemek yedik, bileklerini fark ettim o sırada, aynı kabartılar orada da var.. Allah allah dedim, hemen açtım vücudunu, diz kapaklarında, göbeğinin üst tarafında filan var..!!!!
O arada hani birşey de yemedi ki, alerji yaptı desem!!

Hemen doktora gittik yine tabii ama gidene kadar bu kızarıklıklar söndü, bu sefer, gözünün etrafında çıktı 3 tane :(

Neyse ilaçları da götürdüm ve sadece 1 tanesini kullandığımı söyledim...Bunu kesiyoruz o zaman, bu yapmuş olabilir dedi. Peki başka bir ilaç mı vericeksiniz, bu ne içindi dedim..

Bu kusmasını önleyici'ydi dedi. Ben sana bu çocuk kusuyor dedim mi? 

Üzerine basa basa sordun söyledim.. Ne diye veriyorsun ki!!

Neyse gayet gülen yüzlerde doktora giden çocuğum, ve muayene yatağına yatan çocuğum birden gülerken,

baldırdan iğneyi yeyince, bastı yaygarayı tabii :(

Durduk yere çocuk iğne yemiş oldu...Doktor yüzünden!!
Kendi doktrunu öyle çok aradı ki gözlerim :(
Taşındığımız için tabii, o da yok..Olsa kesin bir çözüm bulurdu, dye düşünmeden edemedim :(

Artış olursa yine gelebilirsiniz dedi, başka birşeyden dolayı da olabilir dedi eve geldik uyudu filan..

Sabah oldu yok birşey çok şükür...

Öğlende yine uyudu- uyandı çocuk yine kabartılar var :( haydaaaa!!! N'oluyoruz dedim.açtım baktım yine vücuduna birkaç tane var.. 

Acaba yatakta mı birşey var dedim..attım yatağı, döşeği balkona, baktım baktım yok...

Sürekli kontrol ettim, bir baktım ki hepsi gitti yine!!!

Ayy deliricem ama!!!

Şuan yok, neydi bu ne olabilir bilmiyorum...

Vücudunda mikrom mu var acaba diye düşünüyorum..Çıkıp çıkıp kayboluyor...

İnşallah bir daha çıkmaz bakalım beklemedeyimm ......

Korku!!!!

Daha parfüm stresimiz geçmeden, ertesi gün ikinci bir korku yaşadık...

Gözümün önünde olmasına ve benim bir şey yapamamış olmamamı yanayım...Yoksa, 

daha 5 dk. önce aklımdan, ''bu çocuk arkaya doğru diye düşerse'' aklımdan geçirip bunun gerçekleşmiş olmasına mı yanayım, bilemedimm..

Ama dikkat ettim ki, ne zaman ''ay ne güzel de yemek yiyor'' desem yada dile getirmeyip içimden bile geçirsem, ertesi güne kalmadan yemez oluyor...Yada '' ne güzel de oynuyor vs'' diye aynı şekilde düşünsem, dediğim gibi ya düşüyor, yada başka birşey mutlaka oluyor... Ne iç varmış ben de anlamadım, hay dilimi eşşek arıları soksun emi!!!

Ben koltukta oturuyordum, o da bisikletine yan oturmuş, arkaya doğru dengeyi kaybedince, hooopp tv sehpasına sen kafayı vur :( Ağladı hem de nasıl ağladı... Ovaladım başını, bakmak aklıma gelmedi o esnada, zaten baktırmazdı da!! Biraz ağlaması dinince baktım, sıyrık ve kan gördüm...bittim tabiii :(

Elim ayağım tutuştu, bir taraftan da çaktırmıyorum...Babamızı aradım, eczaneye götürdüm..Yolda beni her zaman bitiren cümlesini dile getirdi,bir taraftn ağlıyor..ben ne giydim çıktım haberim yok!!

''Men seni çot seviorum anne, her zaman çot seviyorum men seni anne'' dedi (hergün, günde 50 kez aynı şeyi söylüyor diyebilirim, ölüyorumm..)

Gittik eczaneye, acile götürün dediler, bakmadan daha! Hemen gittik tabii..Kafa bu, başka birşeye benzemez..mazallah!!!

Babamız da geldi hemen...

''Yatmıcam men anne'' dedi. Yatmıcaksın oğlum, oturacaksın, doktor amca bakıcak, krem vericek dedim.

Doktor baktı, kötü gibi drmuyor ama yine de eve gidersiniz, fenalaşır o yüzden eğer duracaksa omografi çekelim dedi..

Tomografi!! beyin tomografisi!! bir şekilde durdurucaz artık dedik..

Başka bir kız çocuğu yavrum o da düşmüş, kan yok ama ve tomografiye girmiş, ağlamış yapamamışlar 5 yaşında, annesi yalvarıyor hadi girelim filan diye, bazen de stresten kadın sinirleniyor..Ben de daha çok gerildim..hem bizimkinin bu ağlamaları görmesine, hem de kadının sinirli sinirli çocuğu ikna etme çabalarına..

Aklıma nerden geldiyse uzay mekiği geldi...Annelik böyle birşey demek ki, ne yapar da asokraım ben bunu diye düşünürken, birden saçma da olsa, onu o an oyalayabilecek birşeyler üretmek...

Neyse; uzay mekiğine binicek benim oğlum dedimm...

Binmicem men, men uzay mekiğine binmicem,

Çok güzel ama böyle vuuuu!!! yapıyor filan diye saçmalıyorum ben o esnada..

Neyse ya allah bismillah dedik, girdik...

Ooo, şuna bak, ne kadar büyük bir uzay mekiği, Mıckey fare gibi diye, diye, yatırdık..İyide sabit durması ve kafasını oynatmaması lazım...

Bir kez daha gurur duydum oğlumla!! hiç üzmeden bizi, gözlerini kapattı, uzay mekiğini, Mıckkey farenin clup evini düşünerek, sorunsuz bir şekilde çektirdi tomografisini!!! (maşallah)

Sonucu aldık, çok şükür birşey çıkmadı...içimiz rahat ayrıldık oradan...

Çıkışta,

men uzay mekiğine bindim, iki fare oldum men...bi daha binmicem men, uzay mekiğine,iki fare olmıcam...

İnşallah oğlum, allah bir daha oraya girmeyi göstermesin, bize ve hiç kimseye...

İşte son günlerde çok atraksiyon var bizde...Bir de uykusuzluk demiştim ya, hat safhada, şaşırdı iyice..

Pazardan çağla aldık, bayılıyor...sen yarım kilo çağlanın yarısını ye!! ondan sonra ishal oldu...En azından ben ona bağladımm..Şimdi ishalini geçirmeye çabalıyorum :(

Uykusuzluk ta şöyle ki, gece rutin saatlerde başladı, 

''baba men senin yanın da yatıcam demeye!! deli ediyor beni...yada babam benim odamda yatsın diyor...

Acaba diyorum, babası gece geç geliyor, Batıkan uyumuş oluyor ve göremiyor haliyle...Batıkan babasına çok düşkün bir çocuk, hep demiştim ya! bundan dolayımı diyorum...

Yoksa rahatsızlıklarından dolayımı böyle oldu...

Yoksa bir süredir, şehir dışındayken, aynı odada yatıyorduk..ondan mı beni yada birilerini ister oldu yanında!!

Anlamadım gitti...3 yaşına gelirken, 3 senedir sağlanmış düzen bir anda alt süt olursa çok üzülürüm..

Kendi de rahat edemiyor bizim yatakta, alışmış park yatağında, deli deli yatmaya, dün gece susturamayınca, aldık yanımıza..Sen tut, uyku sırasında, babasının üzerinde geç, küt diye bir ses duydum, fırladım,çocuk yerde!!!

Babasına mı kızayım,çocuk üzerinden geçiyor nasıl hissetmiyor diye, yoksa  e be oğlum, yatsana mis gibi yatağında diye kendisine mi kızayım!! bilemedimmm...

Hey allahım ya, allah hayırlara çıkarsın sonumuzu, allah sağlık versin...

Sabahlar Uzak

Son bir haftadır uykusunda konuşmaya başladı…Uyku esnasında değil konuşması, uyanıp, yatakta oturup konuşuyor…Mesela bunlardan bir kaçını hemen paylaşayım…Bu arada sabaha karşı saat 04-06 arasında oluyor bu konuşmalar genellikle;

- Anne nütfen mana tütap okurmusun? Bir kere oku anne nütfen!!!

Hemen yanına gidip itinayla 1 kere kitap okunur…

- Anne dışarıda top oynayabiliymiyim??!!!

- ??? ses beklenir ve devamı gelmeyince uykuya devam edilir…

Köye gittik, ilk kez park yataksız gittik, babaannemizin; büyüdü artık taşıma, yer yatağında yatar, önerisine uyup, cesaretle gittik ve yattı maşallah, yattı ama ben tedirgin oldum, uyuyamadım…Bir baktım gece 2 kez benim yattığım yatağın altına girmiş!!! Halası da bizimle aynı odadaydı ve uyanıp uyanıp halasına

-  Napıyoşunuz?? Diye sormayı ihmal etmedi ki, hala uykuda bu sırada!!!

Yine geçen gece odasından gelen ses,

- Anne menim bezim var mı?

- ( Ben de yataktan cevap veriyorum) Var oğlum..

- Bezime çişimi yapabilirmiyim?

- Yapabilirsin oğlum… ve yine uykuya dalar…

Dün gece ama bir acayipti..3 yaşını bitirecek ve biz hiç böyle bir gece yaşamadık desem yeridir…

Ben yatana kadar sesi çıkmadı ne zaman ki ben yattım saat gece yarısı 12 ve 2 arası 3 kez gittim yanına…

Yine konuşuyor, bir şeyler söyledi şimdi hatırlayamadım… 2 saat uyudu, uyumadı bir daha!! Bu sefer aldık yanımıza, uyur dedik..Yok anacım uyumadı..Biraz alnı ve elleri sıcak geldi, ateşli gibi, şurup içirdim…Ama uyuyacak göz yok..

İki kollarını açmış, babasını ve beni kollarının arasına alıyor J yerim minik kollarını, kafamızın ağırlığını kaldırabilirmi o minicik kollar.

Ya su istiyor, ya çişim var diyor, ya emziğini ısırıyor..

 Dün gündüz talihsiz bir şey yaşamıştık acaba bunun eserimi dedim, ateş filan ama yok neyse ki normal bir ateş yada belki de kendi vücut ısısıydı..

He ne mi yapmış bizim velet… Kendi odasında oynuyordu yani ben öyle zannediyorum..

Meğer sen gel benim odaya gir, yana yakıla yanıma koştu ama sesi çıkmıyor..Ağzı sonuna kadar açık… Ne oldu oğlum dedim.. Sanki acı yemiş gibi yada ağzına bir şey mi attı acaba dedim..

Ne olduğunu görmek için gidene kadar ömrümden ömür gitti resmen, aklımdan neler geçiyor :(

Odamın kapısı açık bir baktım parfüm şişem açılmış ve içi boş..Aman Allah’ım içti herhalde dedim, doğru lavaboya koştuk, ağzını güzelce yıkadım, tekrar odaya gittik..

Yatak örtümün üzeri olabildiğine parfüm, nasıl buram buram kokuyor…

Anlamak için sordum nasıl yaptın oğlum diye!

Şişeyimi dikledi yoksa o içinden çıkan fıs fıs kısmınımı soktu ağzına diye!

‘’Hüpp hüpp’’yaptım dedi…

Herhalde ağzına tadı gelince, acı bir tad hemen bırakmış olucak ki, Allah esirgedi

Sonra bana gelen soru,

Bu ne yapmak için anne!!

İçilecek bir şey mi sandı nedir..ay ömrüm gitti resmen..

İşte bu olaydan dolayımı diye düşündüm filan ama neyse, öyle böyle sabah ettik.. Sabah 7 oldu, ben televizyon izlicem furyası başladı..bir kıyamet!!

İzletmedim ta ki 8:30’a kadar..Bu aralar fena takmış durumda televizyona, canımı çok sıkıyor..mümkün olduğunca dikkat etmeye çalıştım her döneminde ama bu aralar ipin ucu kaçtı sanırım, şehir dışı gezilerimizde huysuzlandıkça Televizyon izlemişti ve Mıckey Mouse delisi olduğu için, sabah akşam onu izliyor ve onun devamında gelen Tamirci Menny vs. filan..

Velhasılkelam dün geceyi uykusuz geçirince normalde öğlen 13 civarlarında uyuyan çocuk, 12’de pes düştü ve ben uyuyacağım dedi, götürdüm yatırdım..1 saat uyudu ve akşam üzeri son durumu ateşlendi  :( şu anda uyuyor, normalde akşamüzeri uyumaz ama hastalıktan tabii, duş aldırdığım halde düşmedi ateşi, şurup verdim bakalım ne olucak…

Off hasta olmasalar keşke, çok zor, çaresiz, sessiz, bitkin kalmaları çok zor…

Neden böyle oldu bu aralar anlayamadım..Neden sürekli her gece uyanıp bir şeyler konuşur oldu, bunu da hiç anlamadım..Yine de sağlık olsun tabii de, ne zor gece uykusuzluğu yavv, bir kez daha bunu anladım…Allah sabır versin bu şekilde uyku düzeni olmayan herkeslere ve tabii ki hepsine, hepimize sağlık versin…

4 sene!!

 04.04.2007 saat: 16:04 ve bugün tam 4 sene :)))

çok kafiyeli olmuş değil mi? Aslında saatin tam 4'te olmasnı ben istemiştim ama 16:04 geçe imza atıyor olmamız tamamen tesadüftü...

4 koca senede neler yaşadık nelerr...

Bir tek ikimiz biliriz tabii, ama ne olursa olsun pişman olmadık attığımız imzadan...Ne olursa olsun sahip çıktık evimize, yuvamıza, çocuğumuza, geleceğimize... En önemlisi her zaman sağlıktı bizim için...

Nice yıllar gelir geçer inşallah....beraber yaşlanır, beraber görürüz oğlumuzun geleceğini, mutluluğunu....

Seni çok seviyoruz evimizin direği...

Nice mutlu yıllar ailemize!!!!