Bekle Bizi İstanbul

İkinci kez, yarın akşam Batıkan ve ben yolculuk yapıyoruz İstanbul'a doğru, yaklaşık 12 saat sürecek olan bu yolculuğumuzda, yol arkadaşıma, sessizlik, sakinlik, dinginlik, mülayimlik dilerken; kendime sabır diliyorum :)))

Evet, ani oldu biraz, taşınıyoruz vs. derken, şimdilik kaldık buralarda galiba ama ne olur bilinmez.. Bu sıkıntı ve karmaşıklığın için de, Batıkan ve bana, iyi geleceğine karar verdik.. Umarım keyifli bir seyahat ve keyifli bir tatil olur... Oradan da bir Ordu seferimiz olabilir ;)

İstanbul'da internet şansımız olamayacak malesef, bu yüzden orada görüşmek istediğim arkadaşlarımla nasıl, haberleşebileceğimi hiç bilemiyorum :( Anadolu yakasında olacağım her daim.. Umarım havalar güzel gider, ayy ama kar'da yağsa olur.. Kardanadam yaparız oğlum'la ;)
Birde tiyatroya götürmek isterim oğlumu var mı bir fikri olan, Anadolu yakasında, yakın zaman da gidebileceğimiz.. Varsa, paylaşırsanız çok sevinirmm..

Şimdilik bizden bu kadar, bir sonra ki seslenişim, nereden, ne zaman olucak hiç bilemiyorumm..

Haydi baş başşş....

Gurur...

Bugün ilk defa değil tabii ama, gurur duydum kendileriyle, neden mi?

Hep diyorum ya müzikle arası çok iyi, seviyor, dans etmeyi ve söylemeyi (tıpkı anası gibi)

Bugün daha 2 gün önce öylesine yani hani öğretmek maksadıyla değil, Öğretmenim Canım Benim ve Saat 9'u 5 geçe şiirlerini, sadece duymuş olsun istediğim için söylemiştim..

Dün ilk kez ;

toktoy toktoy kalkşana, ısıklayı yakşana, Ata'm eyden didiyoy, ısıklayı yakşana :)) diye mırıldanırken buldum kendilerini :)) hem sevindim, hem şaşırdım...

Bugün ise, işaret parmağımla başladık kucağımda oturuyordu öylesine söylerken, birden diğerlerine geçtim ve benimle beraber birebir her iki şiiri de öyle güzel okudu ki :)) şok oldumm. gözlerim doldu ve aktı...

Şimdi sürekli rüşvet vererek söyletmek istiyorum :p 

Dediğim gibi çok şarkılar bilir ama nedense bu 2 tanesini söylerken, onu çok başka yerlerde hayal ettimm.

Öyle üstüne basa basa ''ögletmenim canim menim canim menim'' deyişi ve 

toktoy toktoy kalkşana diye çırpınışı vardı ki :((( elimde olmadı gözlerim de yaşların birikmesi...

Bu sıralar bu zor günlerim de benim tek terapi kaynağım olan oğlum'la bir kez daha gurur duydumm...

Allah'ım hep gülsün yüzüne, hep güzellikler çıkartsın karşısına, hep Ata'sını seven, öğretmenlerine saygı duyan bir evlat bir Türk genci olsun... :(( 

Belki saçmalama, yada amann sende diye düşünenler olabilir ama, annelik böyle birşey mi bilmiyorum ki, nasıl birşeyse bu annelik, ben her halini seviyorum....

Hala duygusalım daha fazla yazamicimm...

pc:en kısa sürede video eklenecektir.. hala cep tel.kurtarma çalışmaları devam ediyor..

Keşke,

Benim hiç keşke'lerim olmadı şu fani dünya da, gerçekten,

Hiç keşke şu olmasaydı, yada keşke şunu şöyle yapsaydım diye düşünmedim, hayatımın hiç bir anında...

Ne okurken, ne bekarken, ne çalışırken, keşke demek, hata demekti bana göre bir nevi...

Ben hep arkama baktığım da iyi şeyler hatırlamak istedim oysa ki, tabii her zaman mümkün olamaya biliyor,

Ama yani elim de olabilen şeyler adına, yani hani kader diyorlar ya, insanın kaderi kendi elinde bence birazda,

O yüzden, evet, üniversite okuyabilirdim belki, eğer, aklımı verseydim o zamanlar derslerime..

Belki okuyup daha farklı yerler de de olabilirdim, kim bilir... Ama olmadı, işte bu benim kaderim değil, bu benim elimdeydi, okumak, aklı bir karış hava da olmamak, kendine bir ideal belirleyip onun peşinden gitmek...

He pişman mıyım, keşke diyormuyum, evet....

Hayatım da belki ilk defa, ve şu sıralar çok çok,, deli gibi sürekli keşke diyorum, bunu demek benim için çok zor olsa da, malesef, o kadar çok dilimden, yüreğimden geçiyor ki!!

Sadece okumamış olmak değil tabii keşke'lerimin sebebi, bu sadece bir örnekti.

bi sürü, bi sürü keşke'm var artık..

Ama tabiri caizse iş işten geçti tabii ,'' hiçbirşey için çok geç değildir'' dediğinizi duyar gibiyimm..

Ama işte, bazen ''herşey için çok geç'' de denebiliyor du dimi...

 sevmemiştim ya ben keşke demeyi;

Ama gel gör ki yakaladı beni, 

Bırakır mı peşimi acaba, yada ben yeniden çöktüğüm yerden, kaldırabilirmiyim kendimi bilemiyorum ama...

Benim hala umudum var diye bir şarkı vardı sanırım dimi?? 

Benim malesef hiç ama hiç umudum  yok...

1 yıl olmuş görüşmeyeli :P

Bir gittik pir gittik,

2010’da gidip, 2011’de geri geldik :)

Yeni bir yıla girdik hayırlısı ile, bakalım bu sene neler bekliyor bizleri,

Umarım her şeyin başında sağlık olur, gerisi de Allah’ın izniyle gelir elbet…

Biz de gelişmeler çok bu aralar, Meltem’e gittik, o kadar değişiyor ki her gördüğüm de;

 Abi diyor Batıkan’a :) bizim ki ise, Meltem’in  yoğun ilgi ve sevgisinden  rahatsız olup;

 Şöyle dedi ki çok güldüm..

‘’ Bu kaday yetey ama Meytem’’ :)

Minik meleğimse hala ‘’abi abii’’ diye diye gezindi etrafında, bir de gıdıklıyor ki, gıdıgıdıgıdı diyerek :)

  kurban olurum ben ona…

Her an’ını yazmak, hiçbir an’ını kaçırmamak adına yazıyorum ya hep, mesela ezan okunuyordu, bizim ki de bütün dikkatini her zaman ki gibi ezan’a vermiş, dinlemekte,

‘’ düzdün tonusmuyo anne ‘’ dedi,

‘’ ne düzgün konuşmuyor oğlum?’’

‘’ezan düzdün tonusmuyo anne’’ :) ( tövbe tövbe)

Yolculuk esnasında bir şey açmak istedim ve açamadım,

‘’Açamıyorum oğlum ben’’ dedim ve cevabına yine şaşırdım,

‘’ Men açarım dostum men açarımmm’’ :))  (bu da nerden çıktı yahu, dostum mu?)

Babaannesi Meltem’in bezini değiştirirken bizimki görür ve korktuğum soru başıma gelir,

‘’ anne Meytem’in pipi’si yok bakkk, neyde Meytem’in pipisi’’ :) ( yandığımın resmidir).

 Oyuncaklarını alıyor mesela, yemek yapıyor kendince,

‘’ simdi men yemek yapıcam anne, pisircemm’’ diyor pişiriyor ve afiyetle yiyoruz :P

Bazen ise doktor oluyor..

Sırtıma bakıyor,

‘’doktoy bey, hastaneye ditcez, doktoy beyy’’

‘’atesin var mı bi bakiyim anne’’ deyip ateşim ölçülür :P

Bazen de, defter alıyor eline,

‘’men derş çalışıyom anne, men okuya gitcem ‘’ diyor.

İşte Batıkan’la hayat böyle :) eğlenceli, bol gülmeli bazen şaşırtmalı.

Tabii sadece bunlardan ibaret değil konuşulanlar ama, işte yazmayınca, not alınmayınca unutuluyor haliyle ;)