Yargılamak

Çok yargılıyorum kendimi, haddinden fazla...

Doğrumudur bu kadarı bilemiyorum ama!!

Sürekli bir imtihan, sürekli bir kendine yüklenme, sürekli bir yetememe duygusu ve yetemeyecek olma korkusu...

Meğer ne güzel, güzel olduğu kadar da zormuş anne olmak...Bunu yüklenmek, ağırlığını taşımak...

İnsan aslında lise yıllarında düşünmeye başlamalı, geleceğini, bir çocuğum olursa, ona nasıl şartlar sunabileceğini, sunamaz olursa bunun onu nasıl üzeceğini!!

Ben düşünmedim hiç, yani sadece kendimi düşünmüşüm o dönem...Kendimi de düşünmemişim aslında, düşünseydim eğer, çok daha güzel bir gelecek hazırlayabilirdim kendime!!

Şimdi bunun sorgulamasını yapmak saçma belki ama yapıyorum işte!!

Her ona bakışımda korkuyorum, geleceğinden endişe ediyorum...

Bugününden bile endişe ediyorum aslında, sosyal olamadığı için, kendim gibi a-sosyal birine dönüştüreceğim için korkuyorum...

Birşeyler yapmak istiyorum kendim için değil tabii, onun için...Ama bunu yaparken bile üzülmemeli o!

Annem yanımda değil, yada beni bıraktı diye düşünüp, üzülmemeli...

Mesela işe girsem diye düşünüyorum..Ne olduğu önemli değil, çeşitli eleman deniliyor ya hani!!ondan bile olur...

Ama işte ben bunu onun için yaparken, o kreş'te kalırsa ve üzülürse diye, bunun sebebini bilmeden annem beni bıraktı diye üzülmesin de istiyorum ben...

İnsan nereye giderse gitsin, sıkıntı var ise kafanda, istersen ıssız adaya düş, yok işte geliyor seninle beraber..

Bir de şunu anladım ki hayatta;

Ne oldum dememeli, ne olacağım demeli her zaman...Şimdi geçmiş senelerime, çok uzak yıllarım değil bu bahsi geçen yıllar, baktıkça keşkelerim çoğalıyor elbet!!

Korkuyorum, kendime yükleniyorum, çok yükleniyorum..Başkalarına bakıyorum........

Sağlık diyoruz ya hani herşeyin başı sağlık elbet...

Şükür etmek, tabii ki şükür ettiğim şey çok hayatta, ama işte!!! İşte'lerim, ama'larım, neden'lerim de çok....

En çokta kendime kızgınlığım...Zormuş çocuk büyütmek, zormuştan kasıt, sendrom filan değil, onları geçtim ben artık...

Herşeyinin olmasını o istemiyor elbet...Şuan için versen eline çikolata, onunla yetinmeyi biliyor.. Benim yanında olmam yetiyor ona...Yada ne bileyim mutlu oluyor işte bir şekilde.....

Ama işte diyorum ya ben biliyorum, onun olması gereken ama olamayan şeylerini...

Bu da bana acı veriyor......

Bir insana ''nasılsınız'' diye sorulduğunda ''kötüyüm''de diyebilmeli aslında!!!