Suni Havuz

Balkon yıkarken yanıma geldi, suyla oymak istiyor belli :)

Birden kafamda bir ışık yandı..Bizim bir havuzumuz olmalıydı, malum yerden kalma :(

Acaba nerede diye düşünürken, depoya koyabileceğimiz aklıma geldi..

Hemen inip, baktım. tam karşımda kutusunda duruyordu..

Aldık, bir heyecanla, bununla napıcam men anne diye diye!

Getirdim, kurdum mutfak balkonuna :)

O gün bugünden yüzüyor içinde :)

Biraz su doldurması zor benim için ama, olsun sonuçta onun mutluluğunu ve eğlendiğini görmek yormuyor, mutlu ediyor beni ;)

Annelik garip, herşeyi düşünmek zorundasın sanki, düşünüyorsun da ister istemez.
Şimdi yüzme ihitacı olduğunu görünce, bayramda annemlere gitmekten vazgeçtim.
3 günde olsa, yakın bir yerelere kaçacağız, inşallah ;)

Lazımda lazımmm

Sen büyüyorsun, sulandıkça büyüyen çiçek gibi! Sen büyürken ben hala yontulmadığımı düşünüyorum çoğu zaman. Yanımdasın, yanındayım evet ama sanki eksiklikler var gibi..

kendimde sana karşı yapmam gereken! daha fazlasını istemek, lüks ir yaşam vs. böyle şeyler değil eksiklik duyduklarım, başka başka türlü bir ihtiyaç.

Mesela senin yaşayarak, dokunarak, konuşarak, çözümlerin bulunduğunu öğrenmem lazım ya hani ;) Bu durumda annenin önce kendini yontması, törpülemesi,doğru zaman ve yerde cevaplar vermesi kendini bu konu üzerinde fazlaca geliştirmesi, fevri hareketlerden kaçınmaya çalışması ki, bu zor annen için..Bütün bu vb. şeyleri öğrenmesi lazım…

Dün balkondan senden 2 yada 3 yaş büyük bir çocuğun kum oynadığı gördün ve hemen lafa koyuldun..

‘Melaba, şen napıyaşun? Mende şeninle oynayabiliymiyim? Cevap,

HAYIR!! Oldu..

‘Ama anne, bana hayıl’dedi.

Yemek yapıyorum o sırada,

‘mende dışalda tum oynayabiliy miyim anne,nütfen anne nütfen ?’

Evet evet, dedim..

Biranda balkona çıkıp çocuğa,

‘’annem 3 tez evet dedi’ :) dedin ve hazırlanıp,çıktın dışarıya..Sen gidene kadar çocuk gitmişti.Tek başına kumlarla oynadın..

Ben hem yemek yapıyorum hemde evde çıt çıkarmadan, kulağım pür dikkat sende!biran sesini duyamam olsam, hemen korkup bakıyorum, göremez olsam, sen taş toplamak için biraz ileri gitmiş olsan, kalbim dk.’da kaç kez çarpıyor bilemiyorum..

Görünce derin bir oohh çekiyorum…

Sonra çocuk bisikletiyle geliyor, duruyor yanında, bakıyor, oynamak istiyor bu sefer!

‘Hayıııllll, duuulll, gelme, oynamıcatsın dedim şana’ diye siteyi inletiyorsun sesinle..

Bir şey demedim, gözükmedim bile kendin çöz istedim ama bir taraftan, sen kendini oldukça düzgün ifade ederken, çocuğun seni küçük görüp, biraz yakınlaşıp elleriyle tokat atma hareketi yaptığını gördüm, hayır vurmadı, sadece tokat atark gibi sağ-sol yaptı ellerini ve buna dayanamadım.

Nele oluyor diye sordum, çocuk gayet ürkek ama bir o kadarda gülümsemeye çalışarak, hiçbirşey dedi..Mutfağa geri döndüm tekrar..

Yarım saat kadar oynadın, eve girer girmez söylediğin cümle,

‘anne çocutlay mana tızdı’ oldu, gayet üzgün bir şekilde :/ Duşa girdin sonra..

İşte benim nerede durup, nerede müdahale edeceğimi, seninde anne bana hayıl dedi,demek yerine çocukla konuşup anlaşma yoluna gitmeyi öğrenmen lazım..Belki küçük olabilirsin bunlar için ama ne bileyim dert ettim işte!

He birde karşındaki kişi yada kişilerde çok önemli tabii, senin güzellikle söylediğin şeyi anlayabilecekte çocuk lazım..

Ve ben annelik içgüdümle kendimi ortaya atıyorum senin yerine bazen bunuda düzeltmem lazım..

Lazımda lazım işte velhasılkelam :)))

Hey sen!!

Evet evet sen!!!
Çokmu merak ediyorsun ne yazdığımı, neler yaşadığımı!!
Neden merak ediyorsun sence, içine sordunmu hiç...
Çokmu mutlusun bu şekilde....
Hala okuduğuna göre vardır bir sebebi bence, sence de olsa ve dile getirebilme cesaretin olabilseydi keşke!!!

Cesaret evet tamda bu kelime...Bence bir düşün sende .)
Kişi kendini bilir, bilmeli evet o anladı beni, siz yormayın kendinizi....

Selam Blog

Özledin mi bilmem ama, yazamıyorum artık eskisi gibi..

Nedeni yok aslında, yazmakta istiyorum da ama belki yazacak birşey bulamayışımdan olabiliyordur..

Çünkü rutine bağladım hayatı, akıp gidiyor öyle!

Eskiden yazardım, döktürürdüm..Dün akşam okudumda, geçen sene bu zamanlar neler yapıyormuşuz diye!

Batı kreş'e başlamış mesela, kısa dönem bir tecrübemiz olmuştu hatırlarsan, okudum, okudukça depreştim içim acıdı, özledimm....

Çokça özlüyorum zaten ne garip, yaşarken bilemiyor insan bazen, özleyebileceğini..

Batı yine kreşe gitmek istiyor bu sene,' men okuya ditcem anne' deyip duruyor evin içinde..Düşünüyorum ama sadece düşüncede kalıyor işte!

Onun dışında bez, emzik, yatak halloldu sayılır, emzik tamam, bez gece kaldırıyorum, yatak ise yerdemi yatıyor, yataktamı haberim yok ben uyuduktan sonra :)

He çok sıcak birde, sıcak ne kelime, buhar oldum olacağım yakında, eridim bittim resmen...

Evde oluyoruz hal böyle olunca, akşam güneş gidince çıkacaksak dışarı, park vs. gidebiliyoruz gündüz ne ala!

Anneanneye gitme planımız var, bayramda yada sonrasında belki, bakalım kısmet..

Ramazan geldi bugün hoşgeldi..

Ramazanla beraber çokca dostluk, iyi niyet, kalplere güven ve temizlik, bol bereket, rızık evlerimize, hayırlara vesile olsun hepimiz için inşallah..! Hayırlı ramazanlar A Dostlar.)

3'ü bi arada!

Bu aralar 3 yaş ile beraber biz 3'ledik hakikaten farkında olmadan :P

Bir anda oldu, hepsi peş peşe geldi..İyi mi oldu bilemiyorum ama dönüşü yok artık :))

İlk olarak Emzik ile başladık bu yeni alışkanlıklarımıza,

Emzik, o gün bugündür adı bile konu olmuyor evde, çok şaşırtıcı :) Oysa ben hep emzik'ten korkardım, yani şöyle ki, çok alışık olduğundan uyku esnasında hep nasıl olur der ve zamanı uzatırdım ta ki beyefendi kopartana kadar!!

Kendi yaptığının sonucu olduğundan mıdır bilemiyorum ama son buldu emzik işi!

Ama gelin görün ki, öğle uykuları da son buldu..Geçtiğimiz hafta uyumayı o red ediyor ben ısrarla yatırıyorum, o red ediyor ben yatırıyorum..Böylelikle neredeyse uyanma vakti geliyor ve kadının fendi erkeği henüz yeniyor, uykuya dalıyor...

Bu şekilde uyuyor artık,önceden emziği alır ve oyuncak bebek gibi, ağzına girdiği andan itibaren çoktaaaann uykuya dalardı :) Neyse buna da şükür diyelim :P

İkinci olayımız, Bez...

  

6 ay olmasına rağmen çocuk bezi bırakalı, ben hala uyku esnasında bağlıyordum..Ama neden? sorun bi  bakalım neden diye :P Gece ciddi anlamda çok dolu dolu yapıyordu çişini ve ben de bu sebeple bıraktırmıyordum....!!! (iyi bir bahene olmadı mı :P)

Neyse bir sabah uyuyorum, bu yana yakıla yanıma geldi, ''anne .pi.p.i.m acıyol, p.i.p.i.me buş koy anne'' diye;

Allah allah ne oldu acaba dedik, yine eli muhtemelen o dolaylardaydı ve acıttı diye düşündük, buz koyduk birkaç saniye!! Biraz zaman geçti sorduk, neden p.i.p.i.n acıdı oğlum dedik..

''Yamba yaktı!!!! anne'' dedi... Bahsettiği gece lambası, sen git sabah sabah, nerden vahiy indiyse, 

eyy oğul p.i.p.i.ni gel ve gece lambasına sürt diye!!! tövbe yarabbim..yakmış haliyle ;) yakmış derler, sıcak olduğundan...Bir de buz koy diyor bücür :))))

2 gün devam etti bu p.i.p.im acıyor muhabbeti, her çiş yapışında yanıyordu sanırım...

Sonra gece yatarken, bez takmamı red etmeye başladı...Haydaa ama nasıl olur, ben hiç te hazır değilim bezi bırakmaya ki! Burada ki ben! ben oluyorum :P

Çıkarttık tabii, ee n'oldu çıkartınca, sürekli çarşaf, külot vs. değiştirir oldum...Yakalayamadım bir türlü  vakitlerini..

Wc'ye gidiyoruz, peşinden su içiyor, gece hiç deliksiz uyuyan çocuk 3-4 kere uyanır oldu..Su için, çiş için vs. vs.

3 sene uykusuzluk çekmeyen ben, başladı mı uykusuz her gece'ler :)))

Şimdi daha temkinliyim, mümkün oldukça az su veriyorum :P sütü yarım saat önce içiriyorum, kendimce çözüm arıyorum ama yine de yakalayamıyorum tam olarak :))

Böyle devam ederse, yani merak ediyorum uykudan kaldırıp çişe tutmakmı gerekiyor, yoksa sabaha kadar uyuması mı? ee böyle de göl olur o zaman yatak!! Ee kaldırınca da en az 3 kez kalkıyoruz :))

Hal böyle olunca, hem emzik hem bez zor oldu tabii...

He gelelim son aşamaya, bu da eklenince çocuk ta biz de neye uğradığımızı şaşırdık :)) Yatak!

Doğduğundan 7 aylık olana kadar büyüyebilen yatak almıştık onda yatıyordu, sonra bundan düşer, atlar korkusuyla gidip park yatak aldık, diğeri hooopp depoya kalktı...Park yatak çok işimize geldi, hayatımızı kolaylaştırdı, bizimle gerek hava yolu, gerek kara yolu bütün seyahatlerimizde bulundu, itinayla gittiği yerde görevini sonuna kadar yerine getirdi ve 3 yaşına kadar da kullandık hala daha kullanabilirsin bizim 1 metrelik velet yan yatıyor, ayakları dikiyor filan ama sığıyordu :)))

Ama bana fenalık bastı, sanki hapis gibi onun içinde görmekten sıkıldım...Geçen hafta ani bir kararla hadi diğer yatağını kuralı dedim...Başra kenarlıkları da kurmaktı niyet! Fakata babamız yok üzerinden atlar, atlarken düşer vs. dedi diye birden kenarlıksız kurrmaya karar verdik :))

Sereserpe yatan çocuk, geniş geniş ferah ferah bunda nasıl yatacaktı...Büyütmedik yatağı, hala küçük ama kenarlıkları yok..Biraz alışsın tek kişilik yatak alırım dedim :P

Eee akşam oldu çocuk yatacak, ben tedirgin...Yere döşek serdim...Düşerken bari yumuşak iniş yapsın diye :))

Yatırdım, bekliyorum, kulağım megafonda ha düştü ha düşecek..Arada gidip bakıyorum, en son sola dönmüştü bunun sağa dönüşün de kesin yerde dedim ve saat gece 1, bir küüütt diye ses geldi ki, aklım çıktı...

Koştum bizimki yerde tabii :( Kaldırdım yatırdım yatağına, o gün bugündür bir kütürtü yok artık ben görmediğim, uykuya daldığım sıralarda yere mi inip yatıyor bilemiyorum ama!! Bazen hala yerde oluyor tabii :)

Sadece sessiz oluyor bu inişler, sanırım çözüm buldu kendince, güzelce inip yatıyor :))

Ya işte biz de durumlar böyle tabii yatakla beraber benim uykusuzluk daha da arttı, tedirgin uyuyorum-uyumuyorum-uyuyamıyorum...Kaç kez kalkıp bakıyorum ama kenarlıksız kullanmasını bende istedim, alışsın artık diye!! Belki erken oldu, belki de eşimin dediği gibi kışa en azından bir tarafına kenarlık taktırabiliriz, şimdi yazın sorun değil üzeri açık yatıyor kışın yere düşse zor olur ;)

He geçen gün Tibet'in resimlere bakarken yatağını gördü...hemen,

''Çilek alabaşı istiyolum men anne'' dedi, şaşırdım..

Henüz onun yatak olduğunun farkında değil tabii o sadece alaba kısmıyla ilgileniyor :))

Kenarlıksız yatağa geçtik, bezi, emziği bıarktık büyüme emareleri gösteriyoruz diye de hemen arbalı yatak alamayağım yani :P